برای من

/

شکسپیر در داستان خود ، عشق ونوس به آدونیس می نویسد  پس از مرگ آدونیس ، ونوس از شدت ناراحتی به مرحله

جنون رسیده و عشق را نفرین می کند تا عشق به شکل و صورت زیر در آید .

عشق همواره با اندوه همراه خواهد بود ،  همواره به اشک آلوده خواهد شد ،  آغازش شیرین و فرجامش تلخ خواهد بود ،

هرگز در حد اعتدال نخواهد ماند یا افراط خواهد بود یا تفریط .  لذت عشق هرگز به اندوه محنتش نخواهد رسید ، همواره

ناپایدار ، دروغین و پر نیرنگ خواهد بود .  چون غنچه ای ناشکفته به یک دم خواهد پژمرد ،  ریشه اش زهر آگین و شاخه اش

پر بار از میوه هایی چنان فریبنده خواهد بود که واقع بین ترین مردم را بفریبد ، عشق تواناترین کسان را ناتوانتر از همه خواهد

ساخت .  بخردان را به خاموشی و بی خردان را به سخنگویی وا خواهد داشت ، پیران را وادار به زیر پا گذاشتن اصول عقل و

سلامت خواهد کرد . توانگران را به خاک خواهد نشانید و بینوایان را توانگر خواهد کرد ، مردم را از خشم و گستاخی دیوانه و

از سستی و نرم خویی ابله خواهد ساخت ،  جوانان را پیر و پیران را طفل طبع خواهد کرد .

در آنجا که هیچ سببی نیست بد گمانی بر خواهد انگیخت و آنجا که راستی و یک دلی وجود ندارد اعتماد پدید خواهد آورد .

جایی رحیم و مهربان و جایی بسیار سنگدل است ،  آنگاه که راست می نماید پیش از هر وقت آدمیان را خواهد فریفت و

هرجا که رامتر می نماید سرسخت تر است .  دلیران را بد دل و جبان و جبانان را دلیر خواهد کرد .

عشق انگیزه جنگ ها و حادثه های شوم خواهد بود ،  پسر و پدر را به جنگ با یکدیگر خواهد کشانید .

 

پ ـ  ن ـ

۱ ـ  یعنی عشق واقعا با نفرین ونوس به اینجا رسیده . ؟

۲ ـ چرا میگن عشق همیشه حرف تازه ای برای گفتن داره . ؟

۳ ـ راستی عشق رو میشناسی .؟

۴ - آدم عاشق چی اونم میشناسی . ؟

 

 

نوشته شده توسط کیومرث در یکشنبه بیست و هشتم مرداد 1386 ساعت 23:50 موضوع | لینک ثابت

/

ماه از آن بالا خودی می نمایاند که هست هنوز .

همیشه آن بالا بوده است .

هر وقت که بالا را نگاه کردم .

همیشه آن بالا هست .

نگران نیست ، نگاه میکند .

وامدار نیست ، گوش میکند .

همیشه هست .

وقت شادی ها ، وقت غر زدن ها .

روزهای عاشقی ، روزهای مهربانی .

روزهای سفر،روزهای زندگی،روزها ي مرگ.

روزهایی که حرفی بود برای زدن ،

روزهایی که سکوتی بود برای شنیدن .

شاید که نشانی از هستی است ،

یا که نماد عشق است .

شاید که خود زندگیست با تمام تنهایی اش.

هرچه هست ،

ماه من بوده همیشه ،

ماه من است .

نگاهش کنید شاید شما هم ماهی دارید آن بالا.

نگران نیست ، نگاه میکند

.وامدار نیست ،گوش میکند .

 

 

 

نوشته شده توسط کیومرث در شنبه ششم مرداد 1386 ساعت 8:28 موضوع | لینک ثابت

  /

یادت میا ید ؟ این را برای تو خو اندم : 

یادت میا ید ؟ در یک شب مهتابی ، فقط من بودم و تو یادت میا ید ؟

همه جا را سکوت گرفته بود ، و تنها صدا ، صدای نفسهای ما بود .

و چشم هایمان که عشق را فریاد میزد ند در سکوت ، یادت میا ید ؟

دستهای گرم تو که آشکارا میلرز ید ند و هیجان ناشی از یکی شدن را به دستان من میرسا ند ند .

یادت میا ید ؟ چقدر آرام حرف میزد یم ، آرامتر از نسیم صبحگاهی ، یادت میا ید ؟

و آهسته می سوختیم مانند شمع ، تا بغض بی راه همه این سالها را مهار کنیم .

یادت میا ید ؟ که انگشتت را روی لبا نم گذاشتی و خواستی که هیچ نگویم ،

تا این لحظه و این چهره مانند پرتره ای تا ابد در خاطرت نقش ببندد ، یادت میاید.؟

یادت میا ید ؟ و من خو ا ندم:

میپرستمت آ نسان که

                                         سالکی بت خویش

می بینمت آ نسان که

                                          مغی آ تش خویش

می بوسمت آنسان که

                                         پروانه ای شمع  خویش

یا د ت میا ید ؟

برای کسی که در صحبت با هم ، نه فقط . واژه ها را از یاد می برد یم .

 

نوشته شده توسط کیومرث در جمعه بیست و نهم تیر 1386 ساعت 4:14 موضوع | لینک ثابت

 

دیگه دوستت ندارم ،  دیگه دوستت ندارم .  درست شنیدی این منم ، آره این منم می فهمی . دیگه

بهتره خوب گوشاتو باز کنی و حرفهای منو پیش خودت تکرار کنی ، صد بار تکرار کنی هزار بار تکرار کنی

اینقدر تکرار کنی تا حسابی حالیت بشه ، اونوقت تنهام بزاری . چون دیگه نمی خوام کنارم باشی .

اینبار به تو احتیاجی ندارم ، نمی خوام دیگه تو تصمیم گیرنده باشی ، نمی خوام . میخوام خودم باشم

فقط خود خودم ، این توقع زیادیه که میخوام خودم باشم ، نه چیزی بیشتر نه کمتر فقط خودم .

می فهمی چی میگم من به جایی رسیدم که باید مهم ترین  تصمیم زندگی مو بگیرم . درسته مهم ترین

تصمیم . بدون هیچ اما و اگری و بدون هیچ عذر و بهانه ای . اینجا دیگه آخر خطه و میخوام آخر خطه

پادرهوایی و آخر خطه سردرگمی باشه ، آخر خطه این چیزایی که تو به من هدیه کردی ، پادرهوایی و

سردرگمی . دیگه نمیخوام تو حرکتهام نقشی داشته باشی . دیگه احساسات تعطیل ، احساسات ـ

تعطیل . نمیخواد بهم یاد آوری کنی میدونم ، مقصر منم . بله مقصر اصلی منم . چی فکر کردی ؟

که هنوزم نمی فهمم که هنوزم نمیدونم با من چیکار کردی ؟ که چه بلایی سرم آوردی ؟

فکر کردی هنوزم میخوام یه احمق باشم یه دیوونه یه الکی خوش . کسی که فقط باید احساسش براش

تصمیم بگیره . که چی خوبه چی بده . دیگه نه ، دیگه اجازه نمیدم . دیگه نمیخوام تو هر کاری نظر تو

باشه ، نمیخوام . 

نمی بینی کجا ایستادم . نمی بینی چطور سر در گمم . اینها نتیجه نظرات جنابعالیه ، این نتیجه

توجهات شماست ، بله نتیجه علاقه بیش از حد من به شما ، و نتیجه حماقت من .

اون موقع که پیروز مندانه و با لبخندی گوشه لبت برام فرامین صادر میکردی و از من آدمی احساسی ،

ساده و خوش بین ساخته بودی تا من ندونم که مغزی هم هست عقل سلیم و مشورتی هم هست ،

میشه توجه و دقت بیشتری هم داشت . دیگه وجودت اونجور مقتدرانه باعث عذاب و نگرانیم میشه ،

طوریکه اصلا نمی تونم شرایط رو درک کنم . تصمیمات تو باعث شده که همه چیز بصورت گیج کننده ای

در بیاد و مانع پشت مانع ایجاد بشه ، تو اینقدر پیش رفتی که همه چیزو تحت شعاع قرار دادی همه چیزو

در اختیار گرفتی . اما اینبار میخوام خودم باشم . آدمی با عقل سلیم و درایت کسی که بتونه مشورت

کنه و از تجربیات دیگران فایده ببره ء کسی که تامل کنه و مسائل رو تجزیه تحلیل کنه.

اینم بدون که حالا من به جایی رسیدم که میخوام مهمترین تصمیم رو تو زندگیم داشته باشم . میخوام

انتخاب کنم . حالا که زندگی به من اجازه انتخاب داده ، نمیخوام وجود تو همه چیزو خراب کنه .

میخوام بهترین انتخاب رو داشته باشم . انتخابی که مسیر آینده رو رقم میزنه . میخوام اینبار مسیرم

فوق العاده زیبا و جذاب باشه . مسیری که با موفقیت با شادی و نشاط ، با دوست داشتن و دوست

داشته شدن همراه باشه . انتخابی با چشمان باز . پس خواهش میکنم تنهام بزار ، تنهام بزار .

بزار خودم باشم ، این توقع زیادیه .

 

نوشته شده توسط کیومرث در یکشنبه هفدهم تیر 1386 ساعت 19:5 موضوع | لینک ثابت

چند روزه که میخوام پست جدیدی بنویسم . اتفاقات زیادی افتاده و مسائل قابل ذکر هم پیش اومده .

ولی اصلا نمیتونم افکارمو متمرکز کنم . درگیری های کاری و برنامه ریزی برای فردا و فرداها .

(  البته اگه عمری برای بازیگری باشه ) . نوشتن پست رو برام سخت کرده . میخوام با اجازه از دوستان

خوب و گلم شعری از شاملو  بنویسم شاعری که خیلی دوست دارم ."

امیدوارم شما هم راضی باشین . باشه.......باشه ......

 

دوستش میدارم

                                چرا که می شناسمش

                                                                         به دوستی و یگانگی

هنگامی که دستان مهربانش را به دست می گیرم

تنهایی غم انگیزش را در میابم

اندوهش

                غروبی دلگیر است

                                               در غربت تنهایی

همچنانکه شادیش طلوع همه آفتاب هاست

چشمه ای

     پروانه ای و گلی کوچک از شادی سرشارش می کند

و یاسی معصومانه از اندوهی گرانبارش

                                            اینکه بامداد او دیری است

                                                                                 تا شعری نسروده است

چندان که بگویم امشب شعری خواهم نوشت

                                                                  با لبانی متبسم به خوابی آرام فرو می رود

چنان چون سنگی

                          که به دریاچه ای

                                                  و بودا

                                                             که به نیروانا

                                                                                 و در این هنگام

دخترکی خردسال را ماند که عروسک محبوبش را تنگ در آغوش گرفته باشد

      اگر بگویم که سعادت

                                   حادثه ای است بر اساس اشتباهی

                                                                                  اندوه

                                                                                          سراپایش را در بر می گیرد

چرا که سعادت را جز در قلمره عشق باز نشناخته است

                                                                           عشقی که

                                                                                             به جز تفاهمی آشکار نیست

بر چهره زندگانی من که بر آن

                                          هر شیار

                                                       از اندوهی جانکاه حکایتی می کند

آیدا

           لبخند آمرزشی است

نخست

         دیر زمانی در او نگریستم

                                             چندان که چون نظر از وی باز گرفتم

                                                                           در پیرامون من همه چیز به هیات او در آمده بود

آنگاه دانستم که مرا از او گریزی نیست.

                                                                         ((   شاملو   ))

 

نوشته شده توسط کیومرث در دوشنبه یازدهم تیر 1386 ساعت 20:38 موضوع | لینک ثابت

سلام . سلام . سلام .

بلاخره اون اتفاق شیرینی که منتظرش بودم افتاد ."  اتفاقی به شیرینی کیکی با خامه زیاد که من خیلی دوست

دارم . قبلا نوشته و پیش بینی کرده بودم که حسم حس خوبیه و اتفاق جالبی در راهه."

ولی برای شرح اتفاق باید بگم توضیح اش کمی مشکله . چون ارزش هر اتفاقی بستگی به شرایط اش داره .

یعنی شرایطه که اون اتفاق رو برحسب جذابیت اش به وزن میکشه و محک میزنه .

و شرایطم کفه ترازوی اتفاق مو سنگین کرده ."

اما خودمونیم اتفاق های خوب همیشه و همیشه دوست داشتنی ان ."

شما چی ؟؟؟

شما هم منتظرش هستین؟؟؟

منتظر یه اتفاق جالب و شیرین.؟؟؟؟؟

 

نوشته شده توسط کیومرث در دوشنبه بیست و هشتم خرداد 1386 ساعت 20:3 موضوع | لینک ثابت

همین طور داره قنج قنج میره . دلمو میگم . دقیقا از دیروز بعد از ظهر اینجوری شده . نمیدونم که این

حس که اسمش رو گذاشتم پیش آگاه از کجا میاد . اما با این حس غریبه نیستم چون در طول زندگیم

این دفعه چندمه که سراغم میاد . قراره یه اتفاقی بیفته . نمیدونم چیه فقط میدونم یه اتفاق خوبه یه

اتفاق خیلی خیلی خوب . البته همه اتفاق های خوب من با این حس شروع نمیشه ولی گاهی حس

پیش آگاه شکل میگیره و به این شکل بهم الهام میشه تا من بتونم از قبل حس و لمسش کنم.

انگار تو دلم نبات حل میکنن و هی قنج قنج میره . اینجوری شروع میشه و ظرف چند روز اون اتفاق خاص

و زیبا می افته . اتفاقی دلچسب و شیرین به شیرینی کیکی با خامه زیاد که من خیلی دوست دارم .

این احساس شبیه یه هدیه است که میدونی برات خریداری شده و قراره در زمان خاصی به دستت 

برسه اما نمیدونی که وقتی بازش میکنی چی می بینی . اما مهم افتادنشه که من بی صبرانه منتظرم

جایی خوندم که در زمان قدیم مردم به معجزه اعتقاد زیادی داشتند و همیشه منتظرش بودن به همین

دلیل معجزات زیادی اتفاق می افتاده . از این حقیقت تجربه کردم که باید به احساسم بیشتر اعتماد

کرده و احترام بزارم تا همیشه اتفاق های خوب رو برام به ارمغان بیاره . گاهی اتفاقی مسیر زندگی

آدم رو کاملا عوض میکنه و به مسیری کشیده میشه که براش خیلی لذت بخش٬  دل نشین و جالبه..

به نظر شما اینطور نیست ؟؟؟؟                                      

آخ ... داره قنح قنج میره ........//

 

نوشته شده توسط کیومرث در دوشنبه بیست و یکم خرداد 1386 ساعت 4:20 موضوع | لینک ثابت

دیروز که باز می گشتم.

همه راه را آفتاب غروب می کرد.

می دانی غروب چیست؟

آن بالا . ابرها چون کوه ها می ماندند:

دیواری در افق بر کشیده. سیاه در دل کویر.

می دانی کویر چیست؟

در راه باز گشت.

در تمام راه .

آفتابی در کویری غروب می کرد.

می دانی دل چیست؟

                                                             -  آژند انداز دگر -

 

نوشته شده توسط کیومرث در شنبه پنجم خرداد 1386 ساعت 20:17 موضوع | لینک ثابت

 

روزیست سرد و تیره و حزن آلود

باران می بارد و باد در تکاپوست

تاک هنوز چنگ خود را از دیوار پوسیده رها نکرده

لیکن به وزش هر تند باد ."  برگهای خشکیده فرو میریزد

و روز تیره و حزن آلود است

زندگی من سرد است و تیره و حزن آلود

باران می بارد و باد در تکا پو ست

اندیشه های من هنوز از گذشته پوسیده چنگ رها نکرده

لیکن امیدهای جوانی به وزش هر باد فرو می افتند

و روزها تیره و حزن آلودند

آرام باش ای دل غمگین . از شکوه بس کن.

پشت ابرها هنوز خورشید می درخشد

سرنوشت تو همان است که دیگران دارند

در هر زندگی باید باران هایی فرو ریزند

وبعضی روزها تیره و حزن آلود باشند.

 

نوشته شده توسط کیومرث در پنجشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1386 ساعت 1:27 موضوع | لینک ثابت

 

با زنگ ساعت که چهار صبح رو نشون میده از خو اب بیدار میشم ." داشتم دست و صورتم رو

می شستم که احساس کسلی و بی حو صلگی کردم .  نمیدونم چرا . انگار اینها تنها چیزین که

زود به زود به سراغم میان هر چند فکر نمیکنم در این مقوله من تنها باشم احتمالا خیلی ها اینجو رین

میشه گفت اپیدمی شده ." حتی برای کسانی که پارو می کنن و شرایط آنچنانی دارن و کسانی که

چیزی برای پارو کردن ندارن . پشت سر هم چند بار آب خنک به صورتم میزنم و حالتهای متفاوت به

چهره ام میدم که سر شوق بیام." به کسی که تو آئینه نگاهم می کنه می گم تو امروز مرخصی

داری می فهمی." اونم مرخصی که خودت به خودت دادی و این کاری نیست که هر کسی بتونه انجام

بده . داری میری به آغوش طبیعت به جایی که بهش تعلق داری. یه پیک نیک که شامل یه تفریح

حسابیه. مگه همین رو نمی خواستی. مگه این چیزی نیست که چند روزه تو فکرشی. گردش تو

جنگل با درختان بلند و رودخونه که ماهی بگیری و زیر سایه درختی بشینی و در حالیکه باد گونه هاتو

نوازش میده و چنگ تو موهات میندازه کباب ماهی رو علم کنی و خلاصه بقولی یه حال حسابی به

خودت بدی." تا یه تجدید روحیه باشه برای گذروندن روزهای بد و خوب آینده. دیگه این کسلی و

بی حوصلگی چیه.؟ تو هم وقت گیر آوردی.؟ حیف اون مرخصی نیست که به خودت دادی و اون تفریح

مجازی که در انتظارته خودتو جمع و جور کن آقای عزیز . با زدن این حرفها به خودم .فهمیدم که تاثیرش

عالی بوده چون بلافاصله احساس کردم که حسابی شنگوله شنگولم و خودم خبر نداشتم و بوجود

اومدن این احساس در اون لحظه فوق العاده بود ." باید حواسمو جمع می کردم تا هیچ چیز از قلم

نیفتاده باشه که اونجا آخ و آخ و وای و وایم در بیاد . باید جای هیچ حالگیری نباشه و همه چیز فقط

تفریح کردن و لذت بردن باشه و یه خاطره که جایی تو خاطرات ریز و دزشت دیگه ام باز کنه و روزیکه

پشت سر می مونه ."

اونروز گذشت و حسابی هم خوش گذشت وگرنه حتما میگفتم بفرمایید در خدمت باشم.

یعنی نمی گفتم....؟؟؟؟؟؟

 

نوشته شده توسط کیومرث در یکشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1386 ساعت 15:15 موضوع | لینک ثابت